Βιογραφικό Συγγραφέα

  • Είναι ιδιαίτερα ύποπτο που οι επίδοξοι πολιτευτές προτάσσουν την χωροταξία των βιλαετιών τους ενώ δεν λένε τσιμουδιά στον κόσμο που θα υπηρετήσουν για τους οικονομικούς πόρους και τις ελευθερίες που τους στέρησε με αντισυνταγματικά νομοθετήματα η υπό Γερμανική επιτήρηση κεντρική εξουσία πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων τις βασικότερες αρχές της αυτοδιοίκησης: την  διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια

  • Γιατί, ας το παραδεχτούμε επιτέλους, κοροϊδεύεις νεκρούς και ζωντανούς όταν κάνεις πορείες και καταθέτεις στεφάνια για το Πολυτεχνείο ενώ τα πολιτικά ζητούμενα αυτής της εξέγερσης στραπατσάρονται με ασέβεια άνευ διαλειμμάτων για περισυλλογή και αιδώ, για 40 συναπτά έτη.

  • Στη δύσκολη περίοδο που βρισκόμαστε η έρευνα, η γνώση και η Παιδεία, είναι οι μόνες επενδύσεις που θα μπορούσαν να αποδώσουν σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να ελπίζουμε σε ανατροπή της καθοδικής πορείας που έχει περιέλθει η οικονομία, η κοινωνία και η χώρα. Για να ελπίζουμε σε μία τέτοια κατεύθυνση θα έπρεπε η οικονομική, πνευματική και πολιτική ελίτ της χώρας να ξεπεράσουν τους φόβους και τις φοβίες τους και να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Η ελπίδα αυτή αργοπεθαίνει καθημερινά όσο αντί για Παιδεία οι αντίστοιχες ελίτ λανσάρουν την αφαίμαξη της λιτότητας.

  • Είναι δύσκολο να πει κανείς πόσο δύσκολο ή πόσο μακρινό είναι το σενάριο μιας γενικευμένης βίαιης εξέγερσης της κοινωνίας. Σίγουρα σε μια χώρα που έχει περάσει και δεν έχει ξεπεράσει έναν εμφύλιο και μια σχετικά πρόσφατη δικτατορία η πιθανότητα του σεναρίου δεν είναι μηδενική. Ίσως αντί να αναρωτιόμαστε «γιατί δεν αντιδρά ο κόσμος» πρέπει να αρχίσουμε να φοβόμαστε και να τρέμουμε την σιωπή του.

  • Είναι δύσκολο να αποφασίσει κανείς αν είναι γοητευτικό ή απογοητευτικό κείμενα που γράφτηκαν πέντε χρόνια πριν να εξακολουθούν να ισχύουν verbatim (κατά λέξη) ακόμα και σήμερα. Δύο πράγματα μπορεί να ισχύουν: ή ο γράφων δεν αλλάζει εύκολα απόψεις ή η πολιτική αρνείται πεισματικά την αλλαγή και την προσαρμογή στην τρέχουσα πραγματικότητα.

    Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε τον Μάιο του 2008 στο ιστολόγιο thebouble.blogspot.gr ως απάντηση στην έμμονη απαίτηση ενός φίλου και συνταξιδιώτη του διαδικτύου να σχολιάσω την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του Συνασπισμού. Το κείμενο αναδημοσιεύθηκε και στο ιστολόγιο του Συνασπισμού Αχαΐας ενώ ακολούθησε σύντομος αλλά ενδιαφέρον διάλογος.

  • Στην συνεδρίαση της Δευτέρας 3/6/13 του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κεφαλονιάς προτάχθηκε και συζητήθηκε το 7ο θέμα που αφορούσε στο ζήτημα του Καφενείου της Καμπάνας και την τύχη του ΚΟΙΣΠΕ ΡΟΤΑ. Η παρουσία και το έντονο ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας και των τοπικών συλλογικών φορέων βοήθησαν αποφασιστικά ώστε το αίτημα της Πρωτοβουλίας για τη Στήριξη της Καμπάνας για την κατά προτεραιότητα συζήτηση του θέματος να γίνει αβίαστα δεκτό από τον Πρόεδρο και τα Μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου. Μέσα στα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία αναδείχθηκε μια αριστεροδεξιά σύγκλιση απόψεων περί του ρόλου του Κράτους και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

  • Ἔστω, η Ιστορία...
    01/06/2013 - 19:55

    Συχνά-πυκνά τα δεδομένα οδηγούν σε ένα συμπέρασμα: κινητήριος δύναμη της Ιστορίας είναι οι εμμονές. Ωστόσο, αν οι εμμονές ήταν η μόνη δύναμη τότε η Ιστορία θα ήταν ακίνητη, νωχελική, αδιέξοδη και βαρετή. Γιατί αυτό που δίνει σάρκα και οστά στις εμμονές, αυτό που τους δίνει πνοή και όραμα και κυρίως αυτό που τους δίνει την δυνατότητα να ανατρέψουν, να αλλάξουν και να αναδομήσουν την γύρω πραγματικότητα είναι η ενέργεια των ανθρώπων. Και αυτή η ανθρώπινη ενέργεια άλλοτε ως ιδρώτας και άλλοτε ως αίμα έρχεται για να πραγματώσει ή να προσεγγίσει την ουτοπία των εμμονών και να αλλάξει την ροή της Ιστορίας και τον κόσμο γύρω μας.

  • Οι οικονομικές κρίσεις και ιδιαίτερα αυτές των οποίων η ένταση και η ιστορική τους σημασία επιβάλλει να γράφονται με κάπα κεφαλαίο, έχουν μια έντονη αποδομητική δράση για τις κοινωνίες οι οποίες τις υφίστανται. Το «κοινωνικό συμβόλαιο», όπως συνηθίζουν να λένε οι πολιτικοί επιστήμονες τους άγραφους συμφωνημένους κανόνες που κρατάνε συνεκτικές τις κοινωνίες, καταργείται και μαζί του συμπαρασύρονται νόμοι και θεσμοί. Και όταν κοινωνικά συμβόλαια, νόμοι και θεσμοί βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της Κρίσης και της Ύφεσης, ο φόβος, η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία κατατρώνε την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή, καταστρέφουν δηλαδή το ίδιο το κολλαγόνο που χτίζει τους συνδετικούς ιστούς της κοινωνίας.

  • Ζούμε μια πραγματικότητα που στοιχειώνει το παρόν και υπονομεύει το μέλλον όλων μας. Η πιο μορφωμένη γενιά στην ιστορία της χώρας είναι ταυτόχρονα και η πιο περιθωριοποιημένη που υπήρξε ποτέ. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας η ηλικιακή ομάδα των 25-45 δεν υπήρξε τόσο στο περιθώριο – τόσο εκδιωγμένη και εξορισμένη από την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Οι μισοί νέοι είναι άνεργοι ενώ οι άλλοι μισοί είτε αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής – ακόμα και στο στοιχειώδες βήμα της δημιουργίας οικογένειας – είτε αν καταφέρνουν να εξελιχθούν και να σταδιοδρομήσουν επαγγελματικά αυτό καλούνται να το πράξουν υπό την αυστηρή προϋπόθεση  της σιωπής, του συμβιβασμού και της αποδοχής ενός κοινωνικοπολιτικού και οικονομικού συστήματος που έχει εδώ και χρόνια αρχίσει να σέπεται αρνούμενο να αποδεχτεί το θάνατο του και μια αξιοπρεπή ταφή.

  • Ένα κείμενο που ανάρτησα πριν περίπου πέντε χρόνια είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσα να δώσω στην μιζέρια και την κακομοιριά που ακολούθησε τις κινητοποιήσεις για το θέμα των Τ.Ε.Ι. Οι φοιτητές έδωσαν ένα τίμιο και δίκαιο αγώνα με αξιοπρέπεια και προπάντων με αδούλωτο φρόνημα. Σε αυτό τον αγώνα υποκλίνομαι.