Articles

Με ικανοποίηση διαβάσαμε την απάντηση του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην ανοικτή επιστολή μας προς τους βουλευτές του στα ερωτήματα που θέσαμε. Κι αυτό, γιατί έστω και με αυτόν τον τρόπο ήρθαν στη δημοσιότητα οι ουσιώδεις διαστάσεις ενός τόσο σοβαρού ζητήματος, όταν για καιρό οι υδρογονάνθρακες αποτελούσαν αντικείμενο συζήτησης μόνο για τα λεγόμενα «ανταποδοτικά οφέλη»  κι ενώ τα υπόλοιπα κοινοβουλευτικά κόμματα αρκούνται σε γενικόλογα ευχολόγια που δεν πείθουν κανέναν, σχετικά με τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και με  θέματα υγείας των κατοίκων.

Τι νόημα έχει άραγε όλη αυτή η συζήτηση περί πολιτικής, ιδεολογίας, αυτο οργάνωσης και κοινωνικής συλλογικότητας, σε εποχές τόσο σκληρές; Μόλις προ ολίγων ημερών και με αφορμή δυο άρθρα μελών της Κίνησης ΔΙΑ-ΛΟΓΟΣ- ΔΡΑΣΗ, η ερώτηση αυτή ήρθε για να προκαλέσει συνειδησιακά ζητήματα και απορίες.

Με αφορμή το άρθρο του Γιώργου Κρεμμύδα  "Αυτο-οργάνωση ή αυτοδιοίκηση;",  το Εργαστήριο Πολιτικών και Κοινωνικών επιστημών της Κίνησης ΔΙΑ-ΛΟΓΟΣ-ΔΡΑΣΗ,  ξεκινά  μια - ελπίζουμε - ουσιαστική και χρήσιμη συζήτηση.  Το άρθρο αυτό του Ηλία Αλεβίζου, ως απάντηση στο ανωτέρω άρθρο, είναι  η αρχή μα και η συνέχεια της κουβέντας αυτής  που σίγουρα δεν γεννήθηκε για να μείνει μόνο στα λόγια.

Οι οικονομικές κρίσεις και ιδιαίτερα αυτές των οποίων η ένταση και η ιστορική τους σημασία επιβάλλει να γράφονται με κάπα κεφαλαίο, έχουν μια έντονη αποδομητική δράση για τις κοινωνίες οι οποίες τις υφίστανται. Το «κοινωνικό συμβόλαιο», όπως συνηθίζουν να λένε οι πολιτικοί επιστήμονες τους άγραφους συμφωνημένους κανόνες που κρατάνε συνεκτικές τις κοινωνίες, καταργείται και μαζί του συμπαρασύρονται νόμοι και θεσμοί. Και όταν κοινωνικά συμβόλαια, νόμοι και θεσμοί βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο της Κρίσης και της Ύφεσης, ο φόβος, η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία κατατρώνε την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή, καταστρέφουν δηλαδή το ίδιο το κολλαγόνο που χτίζει τους συνδετικούς ιστούς της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΟΝΤΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ «ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ»

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η αειφορία του περιβάλλοντος και η ποιότητα ζωής τίθενται επανειλημμένα σε μεγάλο κίνδυνο μπροστά στην επιδίωξη οικονομικών συμφερόντων να προωθήσουν με κάθε τρόπο και κάθε τίμημα τα «επενδυτικά» τους σχέδια και στην πραγματικότητα να μεγιστοποιήσουν τα υπερκέρδη τους.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιου είδους «ανάπτυξης» αποτελεί η περίπτωση των Σκουριών στην Χαλκιδική με την εξόρυξη του χρυσού,

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ
Σ. Σαμοΐλη, Χ. Καφαντάρη, Θ. Πετράκο, Δ. Στρατούλη
Κοινοποίηση
Αλέξη Τσίπρα, Πρόεδρο Κ.Ο
Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, Βουλευτή Κεφαλονιάς/Ιθάκης
Σταύρο Κοντονή, Βουλευτή Ζακύνθου.
Υδρογονάνθρακες στο Ιόνιο

Με έκπληξη και απορία κινήσεις και πολίτες της Κεφαλονιάς, ενημερωθήκαμε για το περιεχόμενο της επερωτήσεως σας προς τον Υπουργό ΠΕΚΑ για τα αποτελέσματα των ερευνών υδρογονανθράκων στο Ιόνιο.

Ένα από τα μεγαλύτερα μεταπολιτευτικά σκάνδαλα  για το οποίο καμία εξεταστική των «δραμάτων» επιτροπή δεν θα μπορέσει ποτέ να συγκληθεί, πόσο μάλλον να διερευνήσει, είναι αυτό της ψυχικής και διανοητικής εξόντωσης ολόκληρης της κοινωνίας, που οδήγησε με μαθηματικά ακριβή τρόπο στην σημερινή της κατάσταση.

Το μεγάλο αυτό μεταπολιτευτικό έγκλημα, διαρκές στη φύση και το περιεχόμενο του και γι αυτό μη εμπίπτον σε καμία διάταξη όψιμης παραγραφής, αναπτύχθηκε με –κατά τη γνώμη μου- σκοπούμενες διαδικασίες στην εποχή εκείνη που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα την αποκαλούσαν εποχή  του πρώτου ελληνικού υπαρκτού «σοσιαλισμού» ή αλλιώς της «προϊστορικής» ελληνικής εκδοχής της σοσιαλδημοκρατίας που παρέσυρε συμπαγείς κοινωνικές τάξεις και πλειοψηφίες από τα ανοικτά στάδια παλλαϊκών συναυλιών και οραμάτων και τις «ανέβασε» σε τραπέζια εθνικοσοσιαλιστικού τσιφτετελιού. 

Και είναι οι επιλογές αυτές και οι αποφάσεις που φέρουν  την κύρια και σχεδόν αποκλειστική ευθύνη για την τραγική αυτή εξέλιξη, η οποία φαινομενικά αφορά ένα απλό τυρί, όμως έρχεται να αλλοιώσει την ιστορική πορεία και φυσιογνωμία ενός ολόκληρου τόπου, να υποβαθμίσει ένα προϊόν που θα μπορούσε να αποτελέσει αναπτυξιακό εργαλείο και με τον επερχόμενο φθηνό ανταγωνισμό λόγω της εμπορικής και τιμαριθμικής εξίσωσης ενός ποιοτικού τυριού όπως το δικό μας με χαμηλής ποιότητας τυριά βαλκανικών κρατών, να καταδικάσει σε καταστροφή τις επόμενες δεκαετίες τους τυροκόμους και τους κτηνοτρόφους της Κεφαλονιάς.

Στο πρώτο μέρος του κειμένου που ακολουθεί, θα επιχειρήσω μία σύντομη νεκροτομή σε ό,τι κατά τη γνώμη μου συνετέλεσε στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση. Ακολούθως, στο δεύτερο μέρος, θα παρουσιάσω την άποψη μου σύμφωνα με την οποία μέσα στο αποσυντεθειμένο και δύσοσμο πτώμα της ελληνικής κοινωνίας, ήδη κυοφορείται το νέο εκείνο δυναμικό, που σύντομα θα εκρεύσει διάπυρο, εκτοπίζοντας οτιδήποτε παλιό και νοσηρό.

Ζούμε μια πραγματικότητα που στοιχειώνει το παρόν και υπονομεύει το μέλλον όλων μας. Η πιο μορφωμένη γενιά στην ιστορία της χώρας είναι ταυτόχρονα και η πιο περιθωριοποιημένη που υπήρξε ποτέ. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία μας η ηλικιακή ομάδα των 25-45 δεν υπήρξε τόσο στο περιθώριο – τόσο εκδιωγμένη και εξορισμένη από την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Οι μισοί νέοι είναι άνεργοι ενώ οι άλλοι μισοί είτε αδυνατούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ζωής – ακόμα και στο στοιχειώδες βήμα της δημιουργίας οικογένειας – είτε αν καταφέρνουν να εξελιχθούν και να σταδιοδρομήσουν επαγγελματικά αυτό καλούνται να το πράξουν υπό την αυστηρή προϋπόθεση  της σιωπής, του συμβιβασμού και της αποδοχής ενός κοινωνικοπολιτικού και οικονομικού συστήματος που έχει εδώ και χρόνια αρχίσει να σέπεται αρνούμενο να αποδεχτεί το θάνατο του και μια αξιοπρεπή ταφή.

Παραμονές αναμνηστικών επετείων, η εθνική μας μοναξιά παρελαύνει μπροστά στο πολιτικό σύστημα που τη δημιούργησε. Εδώ!  Έξω, κουρελιάζεται από αριθμούς, κουρέματα και ικεσίες.
Εδώ αγανακτισμένοι πολίτες  με μαύρα περιβραχιόνια, σήμα κατατεθέν της επερχόμενης ή μήπως επελθούσης εθνικής μας θανής. Οι συνταξιούχοι  με σηκωμένα λάβαρα τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και οι άνεργοι με τα δελτία της επίσημης ανεργίας. Οι μικρομεσαίοι με τα λουκέτα της μεσοαστικής τους ευημερίας και οι νέοι χωρίς πρησμένα πόδια αλλά με πρησμένα όνειρα κραδαίνουν ο καθένας από μια αίτηση για την Αυστραλιανή ακτή.

Ένα κείμενο που ανάρτησα πριν περίπου πέντε χρόνια είναι η καλύτερη απάντηση που θα μπορούσα να δώσω στην μιζέρια και την κακομοιριά που ακολούθησε τις κινητοποιήσεις για το θέμα των Τ.Ε.Ι. Οι φοιτητές έδωσαν ένα τίμιο και δίκαιο αγώνα με αξιοπρέπεια και προπάντων με αδούλωτο φρόνημα. Σε αυτό τον αγώνα υποκλίνομαι.

Με την απλή μέθοδο των τριών ή με όποιας άλλης μορφής μαθηματική απόδειξη ακόμη και επιπέδου δημοτικού σχολείου, αποδεικνύεται ποιά είναι η πιο συμφέρουσα οικονομική δραστηριότητα, εφόσον αυτή φυσικά δεν εγκαταλειφθεί επίτηδες , όπως και συνέβη, για να φαντάζει ως μοναδική πλέον για τη σωτηρία της χώρας λύση η παραχώρηση με όρους αποικιοκρατίας των θαλασσίων οικοπέδων που από μόνα τους και υπό το πρίσμα μιας άλλης πολιτικής πέρα ως πέρα εφικτής, θα έλυνε ποιοτικά το οικονομικό πρόβλημα της χώρας και των επόμενων γενεών. 

Κι ακόμη, το ίδιο το κράτος, που πρόσφατα υποσχέθηκε την «πράσινη ανάπτυξη» και που θα μπορούσε ωφέλιμα να την επιτύχει, με ποια λογική ανέχεται ανιστόρητα, τα γεωτρύπανα της ανάπτυξης που θα επιφέρουν έστω κάποια αύξηση στα δημόσια έσοδα μέσω της φορολογίας των ξένων ομίλων που θα θησαυρίσουν, να βυθίσουν σε υποθαλάσσιες μαύρες τρύπες την μοναδικότητα της χώρας και τον φυσικό της πλούτο που υπο άλλες συνθήκες εθνικής ανεξαρτησίας θα αποτελούσε την λύση του οικονομικού προβλήματος; 

Το κείμενο που ακολουθεί αναρτήθηκε σε μία από εκείνες τις - σε κοινή θέα - μοναχικές γωνιές του διαδικτύου που συνηθίζουμε να αποκαλούμε ιστολόγια (blog) στις 26 Νοεμβρίου του 2010.

Στα πλαίσια του κοινωνικού αυτού αυθορμητισμού, νέοι άνθρωποι, νέες ομάδες, νέες ιδέες, καλούνται να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Κι αυτή δεν αντιμετωπίζεται πλέον ούτε μόνο με απεργίες, ούτε με ανακοινώσεις, ούτε με δημοσκοπήσεις. Αντιμετωπίζεται, δραστικά και δια-δραστικά, λογικά και δια-λογικά, αλληλέγγυα, συμμετοχικά, ρεαλιστικά.